Çeviri: magna
K
KE
KEF
KEFA
KEFARET
SURREY HILLS, İNGİLTERE
- Oyunumu bitirdim. - Aferin.
Annemi gördünüz mü?
Şey, sanırım salonda oturuyor.
Umarım bugün ayakaltında dolaşmazsınız, Bayan Briony.
10 kişilik akşam yemeği hazırlıyoruz.
- Merhaba, ufaklık, bir oyun sahneleyeceğini duydum. - Kim söyledi?
Kuşlar.
- Gelip izleyecek misin? - Bunun pek şey olacağından...
Okumama ne dersin?
Yazdığın hikâyelerin şu güzelce ciltlenmiş kopyalarından veriyordun ya bana.
- Hepsini saklıyorum. - Yine de gelmeni istiyorum.
- Bakalım. - Şimdi gitmeliyim.
Anne, sana ihtiyacım var!
Muazzam. Muazzam, tatlım. İlk oyunun.
Gerçekten mi? Sence Leon’un hoşuna gider mi?
Kesinlikle.
Arabella’nın Yaşadıkları, Briony Tallis.
- Cee. - Efendim?
Başka birisi olmak sence nasıl bir duygu?
Hoş olsa gerek.
- Oyun hakkında endişeliyim. - Eminim bir başyapıttır.
Prova için yalnızca öğleden sonramız var. Ya ikizler oynamayı beceremezse?
Onların suyuna gitmelisin. Annen radyoda haberleri sunan...
...Bay ismi lazım değil ile kaçsaydı kendini nasıl hissederdin acaba?
Belki de Leon için bir hikâye yazmalıydım.
Hikâye yazarken "kale" kelimesini kullanman yeterli...
...kuleler, orman ve aşağısındaki köy kendiliğinden geliverir. Ama...
Bir oyunda...
Her şey diğer insanlara bağlı.
- Cee. - Efendim?
Neden artık Robbie ile konuşmuyorsun?
Konuşuyorum. Yalnızca eskisi kadar bir araya gelmiyoruz, hepsi bu.
- Bir oyun sergilemek zorunda mıyız? - Neden ama?
- Ağabeyim Leon’un dönüşünü kutlamak için. - Oyunlardan nefret ederim.
- Ben de. - Nasıl oyunlardan nefret edersiniz?
- Gösteriş budalalığı. - Ya oynarsınız ya da dayağı yersiniz.
- Babamlara da söylerim. - Bizi dövemezsin.
Bu evde misafiriz. Babamlar nasıl durmamızı söyledi?
- Evet, Pierrot? - Uslu.
- Jackson? - Uslu.
Uslu, evet.
Evet, Briony, oyunun konusu ne?
Şey, aşkın ne kadar güzel...
...olduğundan ama aynı zamanda mantıklı olunması gerektiğinden bahsediyor.
- Galiba sen Arabella olacaksın. - Şey, pek sayılmaz.
- O halde, benim olmamın bir sakıncası var mı? - Lola okul tiyatrosundaydı.
Evet de. Kaç aydır böyle güzel bir şey yaşama fırsatım olmadı.
Şey, evet, pekâlâ.
Bence okuyarak başlamalıyız.
Eğer sen Arabella olacaksan, ben de yönetmen olayım müsaadenle.
Özür dilerim.
Giriş bölümünü okuyorum.
"Giriş."
"Bu hikâye bir yabancıyla kaçan..."
"...sevimli Arabella’nın hikâyesidir."
"İlk çocuklarının Eastbourne’ye gitmek üzere..."
"...bu şekilde ortadan kaybolması ailesini yasa boğmuştur."
Buyur?
- Bir şey yok. Sadece izlemek istedim. - Provalarımız kapalı oluyor, üzgünüm.
Oyunu bu akşam izleyebilirsin.
- Akşam çalışmam gerekiyor. - Öyleyse, üzgünüm, Danny.
- Yüzmeye gidebilir miyiz? - Evet, evet, evet!
- Olmaz, buna vaktimiz olduğunu sanmıyorum! - Cecilia bize izin verir.
Yarım saatlik bir ara eminim hepimize iyi gelecektir.
Cecilia? Cecilia!
Cecilia!
Cecilia! Cecilia, Cecilia. Lütfen, yüzmeye gidebilir miyiz, Cecilia?
Olur, neden olmasın? Boyunuzu aşan yerlere girmeyin!
Şu Bolşevik sigaralarından bir tane sarar mısın?
- Ne güzel bir gün. - Kesinlikle. Çok sıcak.
- Kitap hoşuna gitti mi? - Yok, pek sevmedim.
Fena da değil.
Fielding’i tercih ederim ama.
Daha tutkulu yazıyor.
- Leon bugün geliyor, biliyor muydun? - Bir şeyler duydum.
Yanında bir arkadaşını getiriyor. Paul Marshall, çikolata milyoneri.
- Çiçekler onun için mi? - Neden olmasın?
Leon çok çekici olduğunu söylüyor.
Dün akşam babam aradı. Doktor olmayı planladığını söyledi.
- Düşünüyorum, evet. - Altı yıl daha öğrenci hayatı.
- Başka nasıl doktor olabilirim ki? - Şimdi burs alabilirsin, öyle değil mi?
- Öğretmenlik istemiyorum. - Birinci olmana rağmen mi?
Babana borcumu ödeyeceğimi söyledim.
Beni anlamıyorsun.
- Yardım edeyim. - Yok, ben yaparım, teşekkürler.
- Çiçekleri tut. Çiçekleri tut. - Ben hallederim. Ben hallederim.
Seni aptal.
Sahip olduğumuz en değerli şey olduğunun farkında mısın acaba?
Görünüşe bakılırsa artık değil.
Dikkat et!
Ben...
Merhaba, Robbie!
Cesaret vermeye gerek kalmadı.
Cee?
Anne?
- Nerede bu millet, Danny? - Bilmiyorum, efendim.
- Efendim. - Dilim damağım kurudu.
Efendim.
- Bir şey içer misin? - İçmem mi?
- Viski? - Lütfen.
- Leon! - İşte burada.
Ah, çok özledim seni. Burada çıldırmak üzereyim.
- Kız kardeşim, Cecilia. Paul Marshall. - Hakkınızda çok şey duydum.
- Ben de sizin. - Onu nereye yerleştiriyoruz?
Mavi odaya. Annem dinleniyor, yine şu migreni tuttu.
Hiç şaşırmadım, bu sıcakta.
Çocuk odasının yanındaki büyük oda.
Babam şehirde mi kalıyor?
Öyle gözüküyor. Bakanlıkta işler yoğun.
- Yani oyunu sergilemeyecek miyiz? - Hayır.
- Ama neden? - Bana sorma.
Burayı hiç sevmiyorum.
Yeni bir marka çıktığında her zaman sorun yaşanır.
Yeniden pazarlama, yeniden paketleme, yeniden şekillendirme.
Hatta yeniden tatlandırma, ya da tümden yeni bir teknoloji uygulama.
Fakat asıl sorunumuz şu yeni Mermi Çikolatayı piyasaya sürüp sürmememiz.
Ordu Mermisi. Anladın mı espriyi? Mermi yolla?
Bakanlıktaki kaynağım sağlam.
Harrow’dayken adama çok yardımım oldu, standart asker istihkaklarına...
...çikolatamızın da eklenmesi konusunda şansımız olduğunu söyledi.
Bu da demek oluyor ki üç tane daha fabrika açmam gerekiyor.
Eğer mecburi askerlik hizmeti gelirse daha da fazlası. Bence Sayın Hitler...
...susmadığı sürece bu da gerçekleşecektir.
Bunu yapması da Marks and Spencer’den...
...hisse alması gibi bir şey olur, değil mi?
- Bu hiç iyi değil. - Kırılmış buz, rom ve erimiş koyu...
...çikolatalı bir kokteyl yapıyorum. Kesinlikle enfes bir şey.
- Bil bakalım yolda kiminle karşılaştık? - Robbie.
- Akşam için bize davet ettim. - Ah, Leon, yapmadığını söyle.
Kâhya kadının oğlu, Robbie. Babası 20 yıl önce kaçıp gitmiş.
Lisedeyken burs kazandı. Babam onu Cambridge’ye yerleştirdi.
Cee ile aynı zamanda başladılar...
...ama hâlâ üç yıldır onunla doğru düzgün konuşmuşluğu yok.
Ama Roedean Kız Okulu’ndaki arkadaşlarının yanına da yanaştırmıyor.
Sigarası olan var mı?
Bugünlerde ne haltlar karıştırdığını anlamıyorum, çiçeklerle uğraşıp duruyor.
İşin aslı, tıp alanında kariyer yapmaya niyeti var.
Babam da buna evet mi dedi?
Baksana, bence doğru kulübeye gidip ona gelmemesini söylemelisin.
Neden? Aranızda bir şey mi geçti?
Tanrı aşkına.
- Ne zaman eve gideceğiz? - Yakında.
Eve dönemeyiz. Boşandılar.
- Nasıl böyle konuşursun? - Ama gerçek bu!
Bir daha asla ama asla o kelimeyi kullandığını duymayacağım. Anladın mı?
- Peki, şimdi ne yapacağız? - Ben de kendime hep bunu soruyorum.
Adım, Paul Marshall. Kuzeyden gelen kuzenler olmalısınız.
- İsimleriniz ne? - Pierrot.
- Jackson. - Ne güzel isimleriniz var.
Anne babamızı tanıyor musun?
Şey, gazetede gördüm onları.
- Gazetede tam olarak ne yazıyordu? - Ah, bilirsin işte. Her zamanki zırvalar.
Çocukların önünde bu konudan bahsetmediğiniz için teşekkürler.
Anne babanız gerçekten mükemmel insanlar...
...bu apaçık ortada, sizi çok seviyorlar ve sürekli sizi düşünüyorlar.
Çok güzel pantolon.
Bir tiyatroya gitmiştik, orada Liberty’den aldım.
- Hangi oyundu? - Hamlet.
Ah, evet. "Olmak ya da olmamak."
Ayakkabılarını beğendim.
Turl’deki Duckers’tan. Ayağının şekline göre ahşaptan yapıyorlar.
Ölene kadar kullan.
Açlıktan ölüyorum. Akşam yemeği ne zaman?
Şey, o konuda size yardımcı olabilirim, eğer ne işle uğraştığımı bilirseniz.
- Çikolata fabrikan var. - Herkes biliyor.
Bulmanız hiç zor olmadı, değil mi?
İngiliz Ordusu’ndaki her askerin sırt çantasında bunlardan olacak.
Şeker kaplamalı, böylece erimiyor.
Neden bedava çikolataları olsun ki?
Çünkü ülkeleri için savaşacaklar.
Babam savaş olmayacağını söylüyor.
Baban yanılıyor.
- Adı Ordu Mermisi. - Sevgisi, sevgin, sevgim.
Tam puan.
Ne kadar sıkıcı, hepsi "i" ile bitiyor. "Pilli" ve "Havai".
- Ve "Kedi" ve "Zeki". - Görünüşe bakılırsa istemiyorsunuz.
O zaman ben de ablanıza veririm.
Isır.
Mutlaka ısırmalısın.
Prenses onun zalimliğinin farkındaydı.
Fakat bu, Sör Romulus’a duyduğu muazzam aşka yenik düşmemesine...
...engel teşkil etmiyordu. Prenses, kızıl saçlıya...
...güven olmayacağını anlamıştı.
Genç evlâdı, tılsımlı kâseyi bulmak için...
...gölün derinliklerine dalarken Sör Romulus da pala bıyığını burkuyordu.
Sör Romulus iki yareniyle birlikte at koşuyor, kuzeye, parıltılı bir denize doğru...
...giderek yaklaşıyordu.
Çok cesurdu, kısacası çok yiğit birisiydi.
Karanlıkta kimse bilemezdi bunu...
...Sör Romulus Turnbull’un kasvetli yüreğinde saklanan şeyi.
Dünya üzerindeki en tehlikeli insandı.
"Sevgili Cecilia, beceriksiz ve düşüncesiz tavrımdan ötürü özür dilemek... "
"...için sana yazmaya karar verdim."
"Tuhaf görünüyorsam beni bağışla..."
Rüyalarımda...
Senin amcığını öpüyorum...
...senin tatlı ve ıslak amcığını.
Sevgili Cecilia, bu öğleden sonraki hareketlerimden sonra...
...benim deli olduğumu düşünebilirsin.
Gerçek şu ki, senin yanındayken kendimi sersemlemiş ve budala hissediyorum, Cee.
Bunda sıcakların günahı yok.
"Beni affeder misin?"
"Robbie."
Dışarı mı çıkıyorsun?
Evet, Leon beni akşam yemeğine davet etti.
Demek ki bu yüzden bütün gün gümüş takımları parlatıp durdum.
Kaşıkta yansımamı gördüğümde aklıma sen geleceksin.
Babana hiç çekmemişsin. Hem de hiç.
Bu yüzden tamamen seninim. Geç gelirim.
Gömleklerin üst katta asılı.
- Oğlum. - Efendim?
Hiç.
Briony! Sen misin?
İyi misin?
Bana bir iyilik yapabilir misin?
Gidip bunu Cee’ye ulaştırır mısın? Ben...
- Kendim veremeyeceğim, biraz çekiniyorum. - Olur.
Briony.
Briony!
am
cık
- Sana göre gayet uygun birisi. - Kesinlikle.
Kendini ciğercinin kedisi zannediyor.
Gerçi şaşırmadım, kulağında da bir sürü tüy uzamış.
İnsanın ondan bir sürü gürültücü mankafalı çocuğu olur.
- Özünde çok iyi bir insan. - Herkese öyle diyorsun.
- Leon! - İşte küçük kız kardeşim!
Senin için bir oyun yazdım, Leon. Senin için bir oyun yapmak istedim.
- Arabella’nın Yaşadıkları. - Hâlâ vakit var.
- Bu akşam olmak zorunda değil. - Olmaz, imkânsız.
- Briony. - Bak ne diyeceğim. Okumam çok iyidir...
...seninki daha da iyi, yemekten sonra okumaya ne dersin?
- Briony, bu mektubu okudun mu? - Evet, öyle yapalım. Muhteşem bir fikir.
- Briony! - İşte geldi. Çikoteylim.
Mutlaka denemelisiniz.
Zarfı yok muydu?
Girebilir miyim?
Çok korkunç bir akşam geçirdim.
İkizler bana eziyet ediyor. Baksana.
Ne kadar kötü.
Ellerini bükmüşler.
Evet.
Eve gitmek istiyorlar. Onları benim burada tuttuğumu zannediyorlar.
Lola.
Sana bir şey söyleyeyim mi? Gerçekten korkunç bir şey.
Evet, söyle.
Aklına gelen en pis kelime ne?
- Cinsi sapık! - Evet.
- Cecilia ne yapacak? - Bilmiyorum.
- Polisi aramalısın. - Gerçekten mi?
Tüm gün boyunca düşündüğünü söylemiş.
Tek yapman gereken onlara mektubu göstermek.
- Kimseye söylemeyeceksin, söz mü? - Söz.
Güzel. Eğer öğrendiğimizi anlarsa, kim bilir neler yapar?
Haklısın.
Git elini yüzünü yıka. Ben de üstümü değiştireyim.
Teşekkürler, Briony. Sen gerçek bir dostsun.
Cecilia!
- Yanlışlıkla oldu. - Briony okumuş.
Tanrım, çok özür dilerim. Yanlış mektubu göndermişim.
Evet.
- Okunmaması gerekiyordu. - Hayır.
Okunması gereken mektupta ne yazıyordu?
Bilmem. Daha resmi. Daha az...
- Anatomik? - Evet.
Haftalardır böyle bir şey vardı, ve birden bu sabah havuzun başında...
Daha önce hiç böyle bir şey yapmamıştım.
Sana ve kendime çok kızmıştım.
Tıp fakültesine gidersen mutlu olacağımı sanmıştım, ama...
Nasıl böyle hislerimi görmezden gelebilirim, ne kadar...
Ne kadar aptalım.
Neden bahsettiğimi anlıyorsun, değil mi?
Benden önce farkındaydın bunun.
Neden ağlıyorsun?
Bilmiyor musun?
Evet, çok iyi biliyorum.
Robbie.
Cecilia.
Seni seviyorum.
Birisi geldi.
Cecilia!
İnsanlar dışarı çıkmış, kaldırımlarda akşam yemeği yiyordu.
Ailem, sıcak havanın insanların ahlâk anlayışını bozduğunu söylerdi hep.
Aşırı sıcaklarda, kız kardeşim ve benim evden dışarı çıkmamıza asla izin verilmezdi.
Köylülerin zıvanadan çıktığını düşünürlerdi.
Sen ne diyorsun, Cee? Sıcak havalar senin de davranışlarını bozdu mu?
- İnanmıyorum, kızarmışsın. - İçerisi çok sıcak, hepsi bu.
Lola, sil şu rujunu. Daha çok küçüksün.
Peki sen, Briony? Bugün ne gibi günahlar işledin?
- Kötü bir şey yapmadım. - İkizleri gören oldu mu?
En son gördüğümde pek mutlu değillerdi, zavallı ufaklıklar.
- Bunun hakkında bir şey bilmiyorsun. - Briony. Neler oluyor sana böyle?
- İnsanlara karşı hiç bu kadar kaba olmazdın. - Onlar zavallı ufaklıklar değil.
- Baksanıza Lola’ya ne yapmışlar? - Neden bahsediyorsun?
Jackson ve Pierrot kolunu çürütmüş. Ellerini bükmüşler.
Sanırım haklı. Onları üstünden zor aldım.
Savaş yaram oradan kalma.
İkizler mi yaptı, Lola?
Evet, birden güreşmeye başladık...
Üzgünüm. Yine de ciddi bir şey yok, değil mi Lola?
Gidip şu çocukları bulur musun, Briony?
Yemeğin hazır olduğunu, terbiyesizlik yapmamaları gerektiğini söyle.
- Neden ben gidiyorum? - Briony, sana söyleneni yap...
...yoksa hemen odana dönersin.
- Bir mektup! - Ver onu bana!
- Kaçmışlar. - Kim?
İkizler.
"Kaçıyoruz çünkü Lola bize çok kötü davranıyor ve eve gitmek istiyoruz."
- "Ortada oyun filan da yok." - Endişelenmeyin.
Hemen arama ekipleri oluştururuz. Çok uzaklaşmış olamazlar.
Cee, sen benimle gel.
Pierrot!
Jackson!
Çocuklar!
Jackson!
Pierrot!
Lola? İyi misin?
Üzgünüm. Ben... Üzgünüm.
Kimdi o?
Gördüm onu.
- Oydu, değil mi? - Evet, oydu.
Lola, kimdi?
Robbie’ydi, değil mi? Robbie miydi?
- Gördün mü onu? - Söylediğin gibi, cinsi sapık.
Yemekten önce olanları da bilmiyorsun.
Kütüphanede ablama saldırırken yakaladım onu.
Eğer içeri girmeseydim kim bilir neler yapardı?
- Gerçekten gördün mü onu? - Elbette gördüm. Gün gibi açık.
Beni yere itti. Sonra elleriyle gözlerimi kapattı.
- Aslında tam olarak... Onu pek... - Dinle. Onu doğduğumdan beri...
...tanıyorum ve gördüğüm kişi oydu.
Ben tam emin değilim.
Evet, ben eminim. Ve böyle söyleyeceğim.
Polisi ara. Bir doktora da ihtiyacı var.
- Geçti, tatlım. Geçti artık. - Robbie henüz dönmedi mi?
Onu görmedim.
Kimin yaptığını biliyorum.
- Yani onu gördün mü? - Evet, onu gördüm.
- Beni gördüğün gibi mi? - Onun olduğunu biliyorum.
Biliyor musun? Yoksa gördün mü?
- Evet, gördüm. Gördüm onu. - Kendi gözlerinle mi?
Evet. Onu gördüm, onu kendi gözlerimle gördüm.
Aferin, tatlım.
Erkek kardeşim ve ben ikisini gölün orada bulduk.
Başka kimseyi görmediniz mi?
Briony'nin size anlattığı her şeye inanmazdım. Çok hayalperesttir.
Aramaya çıktıklarında babamın yanına gittim.
- Doğru söylüyorum. - Neden böyle yaptın?
Olanları anlatmak için.
- Açmamam gerektiğini biliyorum. - Evet, açmamalıydın.
Ama doğru olanı yapmışsın.
Efendim, birisi geliyor.
- Yatma vaktin geldi. - Fakat...
Hemen.
Cecilia!
Sizi yalancılar! Sizi yalancılar! Yalancılar! Yalancılar!
KUZEY FRANSA DÖRT YIL SONRA
Ona söylüyorum, söylüyorum, "Otur orada öyle, parmaklarını oynat dur..."
"...kafanı uçursunlar da gör."
"Artık ben yokum."
- İyi akşamlar, efendim. İyi akşamlar? - Bırakın ben halledeyim.
İngiliz misiniz? Yoksa Belçikalı mı?
İngiliziz.
Sizin için bir şeyler getirdik.
Yukarı.
Derdi neymiş?
- Bize bir şeyler getirdiğini söylüyor. - Kahretsin!
- Silahlarınızı bırakın! - Siz bırakın.
Durun! Size yemek getirdik...
Ekmek, şeker...
Ve şarap!
Yaşasın İngiltere!
Yaşasın Fransa!
Burada ne arıyorsunuz?
Geri çekilme...
Geri çekilme başlayınca, Panzerler saldırmaya başladı...
...ve takımımdan koptum.
Demek doğruymuş, İngilizler geri çekiliyor.
Sağ ol.
Şafak sökünce ayrılacağız.
Onca yıl savaştık, bir sürü insan kaybettik...
...ve Almanlar yine Fransa’da.
Geri döneceğiz...
...onları buradan kovacağız.
Söz veriyorum.
Bol şans.
Baksana.
Nasıl oldu da senin gibi Fransızca filan bilen bir züppe er oldu?
Eğer doğrudan hapisten çıkarsan subay eğitimine alınmıyorsun.
- Kafa buluyorsun benimle. - Hayır.
Birisini seçmemi istediler. Ya hapiste kal ya da orduya katıl.
Bu arada aklında bulunsun, benim için söylenecek son kelime züppe.
ALTI AY ÖNCE
Üzgünüm, geciktim. Kayboldum.
- Merhaba. - Merhaba.
- Oturalım mı? - Evet, elbette.
- Özür dilerim, hatırlayamadım, ben... - İki kaşık. Teşekkürler.
Nerede kalıyorsun?
Balham’da küçük bir dairede. Çok berbat.
- Ev sahibem çok kaba ve acayip meraklı. - Hiç değişmemişsin.
- Üniformanın haricinde tabii ki. - Evet, üzgünüm. Yarım saat içinde...
- ...hastaneye dönmem gerekiyor. - Tanrım...
- Özür dilerim. - Dileme.
Ailenle görüşüyor musun?
Hayır, sana görüşmeyeceğim demiştim.
Leon geçen hafta hastanenin dışında bekliyordu, yanından geçtim gittim.
Cee, bana bir şey borçlu değilsin.
Robbie, mektuplarımı okumadın mı?
Seni görmeme müsaade etselerdi, her gün izin verselerdi...
- ...her gün yanına gelirdim. - Evet, ama...
Aramızda yaşananlar sadece üç buçuk yıl önce...
...kütüphanede geçirdiğimiz birkaç dakika, bilmiyorum...
- Bilmiyorum acaba... - Robbie, yüzüme bak.
Yüzüme bak.
Geri dön.
Bana geri dön.
Sevgili Cecilia.
Cecilia.
Bir arkadaşımın sahilde bir evi var.
Tekrar izne ayrıldığında orayı kullanabileceğimizi söyledi.
Mavi çerçeveli pencereleri olan beyaz bir ev.
- Keşke şu otobüs hiç gelmese. - Al bunu.
Uzaklardayken düşünürsün.
Seni seviyorum.
Birkaç zavallı ahmağa paket var.
Sevgilim. Briony bir şekilde adresimi bulmuş ve bana mektup yollamış.
Şaşırtıcı haber Cambridge’ye gitmemiş olması.
Benim eski hastanemde hemşirelik eğitimi alıyormuş.
Sanırım bunu bir çeşit kefaret olarak yapıyor.
Yaptıklarının yavaş yavaş farkına vardığını ve nelere mal olduğunu anladığını söylemiş.
Gelip benimle konuşmak istiyormuş.
Seni seviyorum. Seni bekliyorum. Geri dön.
Bana geri dön.
Geri dön. Bana geri dön.
Nereye gidiyoruz, şef?
Kahrolası postallardan nefret ediyorum!
Tüm kahrolası Almanları bir araya koysan bu kadar nefret duymam!
İngiltere’ye çoraplarla gitmek epey sorun olacak senin için.